سال 61 هجری است و کاروانی به راه افتاده ، کاروانی که مقصدش معلوم و نهایتش مقدر است ، کاروان دار حسین(ع) است و سالاری آنرا عباس(ع) برعهده دارد. چه دلها که در طول تاریخ حسرت دیدار این کاروان به جان کشید و آرزوی شنیدن گامهایش را به اشک سپری کرد ، روضه ی این کاروان را جبرائیل خوانده و سینه اش را از آدم تا خاتم زده اند. اشک ، جریان مداوم گونه هایی است که خدای حسین(ع) شیندن نامش را بر آنها حلال کرد .

برای مثال ایرا ن در زمان طاغوت که حکومت یک حکومت ثروتمندی بود و اصلا به دین وایمان اهمیت داده نمیشد باعث شد به علت مخالفت با مراسم های عزاداری امامان ومجالس مذهبی مورد اعتراض مردم قرار بگیرد این عاشورا بود که باعث شد مردم با خیال راحت جان خود را در راه امام و خدای خود فدا کنند.

در زمان رژیم شاه بسیاری از مردم به دلیل مبارزه با این رژیم بی دین مورد شکنجه قرار میگرفتند ودر نهایت به شهادت میرسیدند این همان عاشورا بود که باعث شد انقلاب اسلامی بوجود آید وحکومت شیعه بر پا شود

این گوهر باارزش فقط در بوجود آمدن انقلاب مهم نبود بلکه پس از انقلاب نیز در هشت سال جنگ تحمیلی و حتی بسیاری از فتنه هایی که دشمنان انقلاب بوجود اوردند نقش بسیار مهمی داشت  و باعث شد که شیعیان با دلی دریا که سرشار از امید به ظهور امام زمان خود دارند به زندگی ادامه دهند الانه ماتنها کشوری هستیم که حکومت و اکثریت مردم پایبند اعتقادات تشیع هستند.ماد این سعادت بزرگ را در یک جامعه ی شیعه که عشق به اهل بیت پیامبر در الویت زندگی آنهاست زندگی میکنند را مدیون فداکاری وایثاری که از حادثه ی عاشورا برایمان به ارمغان آمده هست هستیم.

وبه گفته ی امام خمینی (ره) که گفته اند:این محرم وصفر است که اسام و شیعه را زنده نگه داشته است.

امام حسین(ع) هدف از قیام خویش را احیای دین جدشان رسول اکرم(ص) معرفی میکنند. دینی که حکومت بر پایه ی دستورات الهی را بزرگترین ضامن اجرای احکام الهی در جامعه میداند و در آن برهه ی زمانی تصدی اداره آن به دست فرد فاسدی افتاده بود که نام مسلمان را بر خود حمل کرده بود اما طریق کفار را پی گرفته و به مقابله با امام حسین برخاست

اگر کهکشان در اسمان  راه کعبه را نشان میدهد امام حسین (ع) و اصحاب او در آسمان انسانیت کهکشانی هستند که را قبله را مینمایانند.واقعه ی عاشورا دروازه ای از نور است تا  مردم به ظلم آباد زندگی دل نبندند  واگر امام حسین و اشار ه های او در زندگی ما نباشد خورشید گرمابخش ایمان میمیرد و وای بر آنکه اگر ایمان بمیرد شما مقایسه کنید بین کسانیکه واقعا نور امام حسین (ع) را دارند و کسانیکه به هر دلیلی از نور محروم اند .

آیا کسانیکه بدون محبت امام حسین (ع) به سر میبرند میتوانند در(عالم معنا) وارد شوند؟؟؟

با مختصر اطلاعاتیکه دارم به نظر میرسد که حتی در بین هزار نفر از اهل سنت یک نفر هم نمیتواند (عالم معنا) را درست حس کند وشاید از هر ده هزار نفر مردم غیر مسلمان هم یک نفر نتواند (عالم معنا) را درست حس کند.البته حس کردن غیر از فهمیدن است و معتقدیم در شیعیان مسأله ی حس کردن به این کمی ها نیست.

از زمان رحلت پیامبر اکرم (ص) عرصه برای امامان ما تنگ شد .از همان ابتدا امام علی (ع) که مورد ظلم وستم قرار گرفته بود وآنگونه که میدانید حکومت را از وی به زور گرفتند ولی در زمان امام حسین (ع) این خلیفه بود که امام را تحت فشار زیاد قرار میداد.آن ملعون اینقدر به امام و یارانش ظلم کرده بود که دیگر شیعیان با یکدیگر ارتباط خاصی نداشتند.این جریان به جایی رسید که دیگر جز عدهی خاصی از یاران امام که بیشتر از بنی هاشم بودند کسی با امام در ارتباط نبود و به این دلیل است که کل احادیث و روایاتی که از امام حسین (ع) به جا مانده است به ندازه ی یک کتاب کوچک هم نمیشود